Liefde is zo ontzettend gecompliceerd! En al helemaal als je er allebei een ander beeld van een relatie op nahoudt.
We willen eigenlijk allebei wat anders, maar ja, het belangrijkste zit goed. Dus wat kan je dan nog doen?

Afgelopen week liep mijn fantastische liefdesscheepje bijna op de klippen tijdens een zwaar emotioneel telefoongesprek.
Na een hele dag sippen en sniffen, was het dus tijd om mezelf te bedenken hoe het allemaal ook alweer zat. Hoe was het ook alweer om alleen te zijn,..

De gedachte maakte me misselijk, ALLEEN, wat een klote woord. Wat moet ik nou met "ALLEEN" Ik hou van hem, ik wil samen, NIET ALLEEN!! HOOR JE!?!?!?!?! En weer een huilbui,… kreeg ik alleen maar hoofdpijn van, en hielp verder voor geen meter.

Maar ja, better to have loved and lost, than to have never loved at all….
Dat is een feit!
Hij heeft me veel geleerd, en me meer respect bijgebracht.

De dag erna spraken we af.
En we spraken veeeeel, een heel weekend lang, over heel veel dingen.
Het was ontzettend constructief allemaal!

Toen kwam de maandag, niet te stoppen!
En ik bleef maar nadenken over alles wat gezegd was.
MAAL MAAL,..
En weeer kwam de gedachte aan het alleenschap. Intussen had ik al zoveel verdriet gehad bij de gedachte dat ik weer alleen zou zijn, dat ik alles had gerelativeerd.(niet voor niets zit het woord relatie in dat woord) En na al dat gepraat, had ik er ineens genoeg van. Het hoefde niet meer voor mij. Wat moest ik er nog mee?

En toen ben ik gaan bedenken wat ik zou gaan doen, als het uit zou zijn.
Dit Noodplan werd helemaal niet gek. Het werd zelfs een uitermate geweldig, spannend, gezellig en vanzelfsprekend destructief plan. Ik zou me weer uitermate vermaken! Waar, wanneer, hoe en met wie ik maar zin had! Er was echter nog wel 1 ding mooier….

SAMEN!!

Uiteindelijk kwam er nog een gesprek, en alles werd duidelijk.
We blijven SAMEN.

We hebben na de kutweek, echt een heerlijk weekend samen gehad, en nu heb ik zowaar een heerlijke week in mijn eentje, en straks zit er wéér een leuk weekend aan te komen.
Ja, samen is leuker, maar de wereld draait door ook als samen weer alleen is.

Soms lijk ik niet verder te kunnen kijken dan een planning. En vergeet ik alles,…ook mijn werk, en juist dat is nu zo leuk.
Mijn werk is een constante, want ik heb een vast contract gekregen. En alles is goed, ik ga erop vooruit! In alle opzichten!

Liefde is gecompliceerd, maar wel leuk,.. net als het leven. Je moet het alleen wel zien!

thabee
Menu:

Hersenspinsels gegarneerd met wat meemaaksels, beslommeringen en ergernissen.
Variërend van smaak, afhankelijk van welke dag het is!

Lig je midden in de nacht wakker, met een strot zo dik als een familie vetgemeste kippen. Houdt je favoriete website er ineens mee op!

Wat maakt het nou eigenlijk los?

Tegen Frank aanliggen, en gewoon, totaal tegen mekaar aanpassend, met mekaar knuffelen. Dat geeft zo’n warm gevoel, alsof je voor een kacheltje zit midden in de winter, met een warme chocolade melk.

Een muziekje, dat maakt soms een gevoel van waanzinnige verliefdheid bij me los. Alsof ik kan zweven, alsof ik nooit zorgen heb gekend, alsof ik zo rijk ben als Bill Gates, en gevoelsmatig ben ik dat dan ook. Soms ook ineens tranen, barst ik ineens in huilen uit,.. muziek gaat soms dieper dan ik zelf denk te zijn!

Mijn werk, soms geeft me dat een kick van genoegen. Als ik iets voor mekaar heb gekregen waarvan ik dacht dat het me nooit zo lukken. Dan voel ik me alsof ik een gat ik de lucht zou kunnen springen.

In de auto, met datzelfde muziekje, lekker door een bocht scheuren. Waardoor ik me helemaal scherp voel en ontzettend alert ben. Alsof ik van een afstandje, met een samurai zwaard een haar zou kunnen doorklieven.

Na een dag hard werken, midden in de stad. Ontzettende woede over een mede weggebruiker die me de pas afsnijdt, en ook nog zacht blijft rijden. Adrenaline pompt door je aderen, alsof je net met de dood bent bedreigd!

Verdriet van iemand anders, zodra ik wil uiten dat ik meeleef, barst ik zelf in tranen uit. Ik kan het niet zonder zelf een brok in mijn keel, of erger dus, tranen in mijn ogen te krijgen. Intens meevoelen met iemand, eerder een last dan een zegen misschien, alsof ik zelf wordt verscheurd door de emotie van een ander…

Mijn katten, als ik soms naar ze kijk dan kunnen ze me echt vertederen, alsof ze het mooiste zijn wat er ooit op aarde heeft geleefd.

Rommel in mijn huis of gewoon stress, kan me een gevoel van enorm onbehagen bezorgen. Het lijkt er dan op dat ik iedere 5 minuten een schreeuw moet uitstoten om het maar een beetje kwijt te raken, wat doorgaans niet lukt.

Liefde is nog het mooiste. Het sleurt me van wanhoop, naar jaloezie, naar intense vervulling, naar de  hoogste bergtoppen, naar warm naar koud, naar naargeestig, naar euforie, naar eenzaam, naar samen een eenheid. Kortom overal naar toe, liefde is een en al emotie.

Mijn medeleven gaat, zonder tranen, uit naar mijn ongevoelige medemens!

Ik hou wel van voelen!

Een slechte bui is een milde vorm van wat ik op dit moment heb.
Of eigenlijk al een tijdje. Ik heb zin om overal tegenaan te schoppen.
Intussen overtuig ik mijzelf van het feit dat ik de enige ben van wie ik het moet hebben.
Op niemand anders kan ik werkelijk terug vallen. En daar word ik nogal schopperig van.

Misschien erger ik mij zeer onterecht aan alles en iedereen. En misschien mag ik dat ook wel gewoon. Ook al is het onterecht.
Sommige mensen werken me uitermate op de zenuwen.

Een zeker persoon in mijn directe omgeving heeft vrijwel altijd wat te zeiken. Vertelt het relaas vervolgens 4 keer, aan iedereen die het horen wil. En zeikt vervolgens verder. Iedereen maakt fouten, maar ik heb de persoon in kwestie nog nooit horen zeggen dat die misschien wel iets verkeerd begrepen of gedaan heeft. Ja, alleen op een toon waar je uit kan afleiden dat dat misschien wel het geval is, maar dat het zelfs dan aan een ander moet hebben gelegen.
Ik hou daar niet van.

Een andere persoon in mijn directe omgeving doet alsof die de hoogheid zelf is.
En als die dan eens een foutje maakt, en je ernaar vraagt, omdat je je gewoon afvraagd hoe dat bedoeld is. Dan krijg je te horen op stresshaftepiekeertoon:"ja, ik maak ook wel eens een foutje" Met een "betrapte" (??) blik in diens ogen!
Nou vraag ik je….

En oh ja, ik ben ook zeker iemand waar anderen zich heel goed en vol overgave aan kunnen ergeren hoor. Ik kan bijvoorbeeld als de beste de sfeer verzieken. Zonder al te veel moeite bezorg ik iedereen een klote gevoel. Nou niet denken dat ik daar trots op ben. Het gebeurt gewoon zoiets. Ik werk eraan, want ik vind het niet zo leuk aan mezelf.

Ik voel me net die smurf..

Ik haat werken!
Ik haat eten!
Ik haat lezen!
Ik haat feestjes!
Ik haat computeren!
Ik haat in mijn web-log schrijven!

blech!

Toch is het niet zo, maar voelt het alleen maar zo..
En nou ga ik mijn trouwe lezer zoeken,…
Eric,.. ca va sava??

Ineens vraag ik me af waar die gozer gebleven is!!!!

Op dit moment voel ik me diep, diep, diep ongelukkig.
Het is erg lang geleden dat ik me zo voelde.

Weet je,.. ik wilde graag trouwen en kinderen krijgen. Niks liever dan dat, en nog steeds.
Gelukkig zijn, met een lieve man en kinderen. Een groepje mensen dat altijd van elkaar houdt, no matter what. Ja, heel idealistisch, maar zo zie ik dat nu eenmaal voor me.
Kinderen die volledig op jou vertrouwen. En kinderen waarvan je zo kunt genieten. De dingen die ze doen, de dingen die ze leren. Onvoorwaardelijk leer je lief te hebben, want het is je eigen vlees en bloed. Het schijnt zo mooi te zijn en ik voel dat het dat ook wel moet zijn. tik tak…. tik tak…… tik tak…

Het staat gewoon te gebeuren. Ik ben niet iemand waar ooit iemand mee gaat trouwen. Gewoon omdat ik niet goed genoeg ben als vrouw. Gewoon omdat ik niet alles kan hebben. Ja, ik heb een man gevonden. Nog nooit ben ik zo dol op iemand geweest. Nog nooit eerder kon ik zo op iemand vertrouwen. Zo goed heb ik me nooit eerder gevoeld.

Maar uiteraard, kun je vervolgens op je vingers natellen,…. zoiemand heeft bindingsangst. Zoiemand WIL helemaal niet trouwen en al helemaal geen kinderen. Ja,… misschien wel…. ooit…. en misschien wel NOOIT…
Een wrede medogenloze gok!!

Het voelt alsof ik 16 ben en weer aan het lijntje wordt gehouden, maar nu aan een lijntje waar de belangrijke dingen van het leven aanhangen.
Is het gewoon zo dat je als mens niet alles kan hebben???
Een lieve man waarmee je kan genieten van al het goede dat het leven biedt,.. Zolang het toch alsjeblieft maar geen huwelijk is.

Nee, ik zal nooit trouwen en ik zal ook wel nooit kinderen krijgen.
Domweg, omdat er tot op heden nog geen man geboren is die het aandurft om met me te trouwen. Dus zal er geen man bestaan die oud genoeg is om met me te kunnen trouwen. (Overgens bestaat er ook geen andere man waar ik mee zou wíllen trouwen…)

En kinderloos, omdat ik er de vrouw niet naar ben om "stiekum" zwanger te raken.
Er zijn zoveel vrouwen die stiekum stoppen met de pil of weet ik wat…
Tja,.. als het zo makkelijk was… Maar zo werkt het gewoon niet in de wereld.
Na een tijdje komt het terug en vreet het je op. Je verteert als het ware in je eigen ellende. Maar aan de andere kant. Misschien gebeurt dat ook wel als je erin berust om voor altijd te blijven hangen op een niveau waar je niet wilt zijn.

Nee, echt iets opbouwen moet ik in mijn eentje doen. Gewoon alleen.
Omdat ik genoegen neem, met het beste, mooiste en fijnste wat ik tot nu toe ben tegengekomen. Nu nog accepteren dat er meer niet inzit….

De toekomst is één grote wrede verassing.
En wie weet is de toekomst wel één grote fantastisch móóie verassing.

Ik gok erop dat beide vormen van de toekomst een huwelijk wél aandurven. Voor eeuwig en altijd zijn de wrede en fantastische toekomst onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Zo moet het zijn….

Mijn ogen doen zeer van het huilen, mijn hoofd doet dat na.
Misschien kan ik leren alleen te zijn.

Dromen over een vertrek met de noorderzon spoken door mijn hoofd.
Dromen over zwerven, drugsgebruik tot ik er dood bij neerval.
Dromen over liefde…. pijnlijke, dodelijke liefde..
Liefde voor iemand die dat op die manier nooit zal ervaren.

En ik hou van hem, meer dan ik kan zeggen. En misschien wel meer dan ik zelf wil, want oh hoe makkelijk zou het zijn als dat niet zo was.

OhohOH, ik heb wat doms gedaan.

Ik heb toegezegd om dit weekend mijn moeder te gaan helpen. En wat wil nou het geval? Ik heb er geen zin in! Blubber! Eigenlijk zou ik ook nog langs mijn vader gaan, en willen we zondag lekker niks, en gewoon lekker samen hier zijn. Gewoon wij samen met de katten en de barbeque!  Dus zo is het weekend helemaal vol, terwijl ik eigenlijk helemaal geen zin heb om ook maar IETS te doen, natuurlijk wel in samen met Knarf, katten en barbeque niksen, maar dat kan gewoon niet het hele weekend. *treur*

Boodschappen heb ik gelukkig al gedaan, maar helaas, ik ben de melk vergeten! Niet te geloven, de MELK!! Maar goed, dat koop ik dan misschien nog wel. Na deze week nog 1 week werken, maar morgen eerst nog even heel hard werken. Er zijn wat dingen die maar blijven liggen. Waaronder 1 dingetje wat ik zelf heb zitten verslonzen. En nou mot het natuurlijk echt morgen geregeld, maar tis best nog moeilijk! Verantwoordelijkheid heb ik ervoor, en bloeden ga ik als het fout is,.. en dat is KUT.

Morgen heb ik een gesprek met mijn chef over mijn werk en mijn contract dat bijna is afgelopen. Maandag met de directeur, om het contract an sich te bespreken. Ik ben benieuwd hoe dat afloopt. KMoet niet te makkelijk gaan doen, maar ook niet te moeilijk. Dat zal wel goed komen denk ik zo, maar ik vind het wel redelijk spannend!

Morgen eerst alles maar eens goed laten verlopen, en een goeie werkvoorbereiding uitdraaien. Plus nog wat andere kleinigheden er bleven vandaag echt dingen tussen komen! Om gek van te worden zulke dingen. Maar goed,.. we’ll see. Nog 1 weekje, en dan ben ik pleite, op naar duitsland, frankrijk, italië en weet ik veel waar nog meer *grijns* i’am ready to enjoy myself!!!

Arieverdertsjie!

Van mijn omgeving hoor ik met enige regelmaat dat ik nogal nieuwsgierig ben. En eerlijkheidshalve, zal ik toch toe moeten geven dat dat inderdaad waar is. En het allerergste is nog dat het niet bij nieuwsgierigheid blijft. Zodra mij een nieuwtje ter oren komt, ga ik me er ook nog eens mee bemoeien! Wat resulteert in antwoorden geven, terwijl niemand mij wat vraagt. Dingen opzoeken, terwijl niemand dat van mij wil. Raad geven aan mensen die geen raad willen en zulke dingen meer.

Het komt dan ook te vaak voor, dat mensen er wat van zeggen. Dit is hun goed recht, maar ze zien duidelijk de ernst van de situatie niet in. Ook ik heb het er moeilijk mee om altijd maar alles te willen weten. En me altijd maar vanalles af te vragen en me in te houden en het toch maar niet te vragen. Om dan vervolgens toch mijn missie maar te vergeten, door toch weer stiekum iemand af te luisteren of iemand advies te geven terwijl ik het hele verhaal nog niet gehoord heb.

Telefoongesprekken die in mijn buurt gevoerd worden zijn domweg niet veilig. Ik MOET gewoon luisteren en na afloop van het gesprek popel ik om vragen te stellen en mijn ongevraagde mening te geven. Dit is voor de bellers in kwestie niet leuk. En ik weet het heus, maar ik kan er niks tegen doen. Het kost me teveel energie om niet te luisteren.

Zodoende heb ik de volgende techniek ontwikkeld. Zodra mijn collega naast me gaat zitten bellen, zet ik mij ertoe om drinken te pakken. Als het gesprek dan nog niet ten einde is gekomen, stort ik me vol overgave op mijn werk, maar dat is gevaarlijk, want ik hoor het dan toch. Nu heb ik besloten dat ik gewoon ga luisteren. Doodgewoon en op mijn gemakje luisteren. Vervolgens vraag ik dan niets, zeg ik niets en geef ik geen kick. Zelfs na het gesprek zeg of vraag ik niks, maar doe ik net of ik niets gehoord heb. Maar dan,…. 1 tot 1,5 uur later, ga ik vragen hoe het nu eigenlijk staat met……… Om vervolgens de overgebelsproken kwestie toch nog dunnetjes uitgelegd te krijgen. Zonder, jajajaja ZONDER dat iemand denkt dat ik dat gesprek heb lopen afluisteren!!!

Ja, dit kost bakken energie, urenlang de hele dag dingen anderhalf uur onthouden,…maarre….

Geniaal, al zeg ik het zelf!

Ladies and Gentlemen of the class of ’97, Wear sunscreen!

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it. The long-term benefits of sunscreen have been proved by scientists, whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience. I will dispense this advice now…

Enjoy the power and beauty of your youth; Oh never mind, you will never understand the power and the beauty of your youth until they’ve faded. But trust me, in twenty years, you will look back at photos of yourself and recall in a way you can’t grasp now, how much possibility lay before you and how fabulous you really looked.

You are not as fat as you imagine.

Don’t worry about the future or worry that know that worrying is as affective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum.

The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind. The kind that blindsides you at 4 PM on some idle Tuesday.

Do one thing every day that scares you.

Sing.

Don’t be reckless with other peoples’ hearts; don’t put up with people who are reckless with yours.

Floss.

Don’t waste your time on jealousy, sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind. The race is long and in the end, it’s only with yourself.

Remember compliments you receive, forget the insults. If you succeed in doing this, tell me how.

Keep your old love letters; Throw away your old bank statements.

Stretch.

Don’t feel guilty if you don’t know what to do with your life. The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40-year-olds I know still don’t.

Get plenty of calcium.

Be kind to knees, you’ll miss them when they’re gone.

Maybe you’ll marry, maybe you won’t.

Maybe you’ll have children, maybe you won’t.

Maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the "Funky Chicken" on your 75th wedding anniversary.

Whatever you do, don’t congratulate yourself too much or berate yourself either.

Your choices are half chance, so are everybody else’s.

Enjoy your body. Use it every way you can, don’t be afraid of it or what other people think of it. It’s the greatest instrument you’ll ever own.

Dance. Even if you have nowhere to do it but your own living room.

Read the directions even if you don’t follow them.

Do not read beauty magazines, they will only make you feel ugly.

Brother and sister together will make it through,
Some day a spirit will take you and guide you there,
I know you’ve been hurting, but I’ve been waiting to be there for you
And I’ll be there just helping you out, whenever I ca-a-an

Chorus

Get to know your parents. You never know when they’ll be gone for good.

Be nice to your siblings. They are your best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.

Understand that friends come and go. But a precious few, who should hold on.

Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle, for as the older you get, the more you need the people you knew when you were young.

Live in New York City once, but leave before it makes you hard.

Live in northern California once, but leave before it makes you soft.

Travel.

Accept certain alible truths: prices will rise, politicians will philander, you too will get old and when you do, you’ll fanaticise that when you were young, prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.

Respect your elders.

Don’t expect anyone else to support you.

Maybe you have a trust fund, maybe you’ll have a wealthy spouse but you’ll never know when either one will run out.

Don’t mess too much with your hair or by the time you’re forty, it will look eighty-five.

Be careful whose advice you buy, but be patient with those who supply it.

Advice is a form of nostalgia. Dispensing it is a way of wishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling for more than it’s worth. But trust me on the sunscreen.

Everybody’s Free, oh yeah, to feel good, ohhhhh, to feel good.

Al de hele middag heb ik barstende koppijn. En hoe ik ook mijn best doe, het wil niet weg!! 7 asprines doorslikken over de hele dag gezien, dat is toch een hele klus. Ik word er bijna para van zoveel paracetamol zit er inmiddels in mij. Het is zo’n hoofdpijn waarvan je na een tijdje gewoon gaat huilen. Daarom moet ik er eigenlijk maar niet teveel over nadenken. Ik denk al teveel na over al die andere dingen, dat is waarschijnlijk het probleem. Teveel gedenk. Je zou natuurlijk ook kunnen denken dat nadenken goed is, maar ik krijg er volgens mij hoofdpijn van..